Als alles mogelijk is, wat zou je dan doen?

Trakteer jezelf op een cadeautje voor het nieuwe jaar en neem een moment de tijd om de volgende vraag te beantwoorden: ‘ Als je alles mocht kiezen en je wist zeker dat het een succes zou worden, wat zou je dan doen?’

Voor een kahoot-zoom-familie-quiz vroeg ik onlangs aan al mijn familieleden (tussen de 3 en de 65 jaar oud) wat ze graag zouden willen worden. De volwassenen gaven behoudende antwoorden (op 1 van mijn broers na; die wil miljonair worden). De kinderen durven te dromen,  zo hebben we straks onder meer een profvoetballer, een dokter en een uitvinder, in de familie. Als ik de vraag anders had gesteld -meer zoals hier boven- dan waren de antwoorden wellicht anders geweest. Want dat is wat wij volwassenen vaak doen: we zien meteen beperkingen, ‘ ja maar..’. Hoe ouder we worden hoe lastiger we het vinden om van pad te veranderen, of het nu om loopbaan of relatie gaat. Vaak spelen onzekerheid, gemakzucht of financiële redenen hierbij een rol. Begrijpelijk, maar wat missen we eigenlijk doordat we dingen niet doen?

Onlangs las ik ‘Anna’ van Annejet van der Zijl, een prachtige biografie over Annie MG Schmidt. Uit het boek wordt duidelijk hoeveel ze al geschreven en geprobeerd had voordat ze uiteindelijk doorbrak na haar veertigste. Echt beroemd werd ze pas toen ze al ruim bejaard was. Een wijze les vond ik: niemand is zomaar opeens succesvol in wat dan ook. Het kost tijd, energie en doorzettingsvermogen.

Ikzelf leerde op mijn 44e een nieuw vak: coaching. Ik heb weliswaar jarenlange ervaring in leidinggevende rollen, coaching is echt een ander ambacht. Net als mijn studiegenoten begon ik van voor af aan met het leren van een nieuw skill- en mindset. (En deed een hoop persoonlijk graafwerk bovendien). Twijfels waren er ook: er zijn al zoveel coaches, wie zit er op mij te wachten? 

Het verhaal over Annie MG wordt geïllustreerd met citaten uit haar klassiekers, wat bij mij nostalgische gevoelens opriep. Ik bedacht me wat een oneindig gemis het zou zijn geweest als zij pen en dromen op haar 40e aan de wilgen had gehangen. Als zij bibliothecaresse was gebleven, waren generaties kinderen opgegroeid zonder Jip en Janneke, Minoes en Pluk.

Geïnspireerd door Annie realiseer ik me dat ook ik verschil maak met mijn werk. Al is het in wat een andere oplage tot dusver. Het was niet gebeurd als ik niets had gedaan. Ook Annie begon klein. Als iemand mijn biografie schrijft over 50 jaar zal blijken hoe dit afloopt ;-).

Als je er nog bent beste lezer, dan heb ik een laatste vraag voor je. Annie’s oeuvre begon met 1 stukje. ‘Wat is 1 stap die jij wilt zetten de komende week om dichter bij je droom te komen?’

Een gezond en geïnspireerd 2021 gewenst!

Het verdriet van 2020

‘Is 2020 over yet?’ staat er geschreven op 1 van de gepersonaliseerde kerstkaarten die we van een bevriend Amerikaans gezin ontvingen. Amerikanen zijn dol op dit soort kaarten met familiekiekjes op de voorkant en zoete teksten op de achterkant. ‘We count our blessings’ staat er op veel kaarten dit jaar. En zo’n jaar is het wel: het is soms wat zoeken, maar het is fijn om dingen te vinden waar we blij en tevreden mee zijn. ‘Alles wat je aandacht geeft groeit’, leerde ik al in mijn allereerste communicatie cursus ooit en ik heb dat altijd geïnterpreteerd als vooral kijken naar wat er goed is en zo min mogelijk aandacht geven aan negatieve dingen. En dat is een mooi motto!

Er is alleen ook een keerzijde. Als De Ratio te veel gaat overheersen kunnen we emoties gaan onderdrukken. Zoals zoveel mensen heb ik een hele heldere rationele stem in me die me al menig moeilijke tijd heeft helpen overleven met teksten als: ‘het had nog veel erger gekund’ en ‘ik ben tenminste gezond’ en de absolute klapper: ‘andere mensen hebben het veel moeilijker’. Allemaal waar meestal en tijdelijk helpt het me iets beter te voelen. Maar het negeert daarbij het belang van wat het is dat me verdrietig, boos of teleurgesteld maakt. Daarmee gaat het voorbij aan een belangrijk stuk van mijzelf. Ik heb die gevoelens immers niet voor niets. In mijn individuele coaching en workshops help ik mensen te benoemen wat ze voelen, te ontdekken waardoor dat komt en het los te laten. Dus juist door wel even aandacht te geven aan de dingen waar we niet blij mee zijn, want wat er onder deze gevoelens zit is vol waarden en verdient onze aandacht. Anders riep het niet zulke sterke gevoelens op.

Mijn verdriet van 2020 is dat ik vanwege Corona twee trips naar Nederland moest cancelen dit jaar. Hierdoor heb ik vrienden en familie in Nederland al anderhalf jaar niet gezien. Mijn nieuwe nichtje (geboren februari 2020) zal ik waarschijnlijk pas in levende lijve ontmoeten als ze al kan lopen. Mijn Rationele Stem zegt dan: ‘volgend jaar zomer zie je iedereen weer, je hebt meer contact met iedereen dan ooit tevoren en zonder corona hadden jullie niet die fantastische camper reis kunnen maken deze zomer’. Klopt, klopt en klopt zeker! En toch ben ik er verdrietig over. Logisch ook: familie en vrienden zijn belangrijk voor me en ik mis ze!

Ik nodig je uit om ergens in deze korte dagen jouw ‘verdrietbalans’ van dit lange jaar op te maken: waarover ben jij verdrietig, teleurgesteld, boos? Schrijf het op en sta stil bij het waarom: wat is er zo belangrijk voor je dat het deze gevoelens oproept? Welke waarde zit er onder?  Vervolgens: verbrand het papier of praat er met iemand over. Doe wat je moet doen om aandacht te geven aan deze kant van jezelf. Geef jezelf permissie dit even goed te voelen en dan los te laten. Je zult zien dat het oplucht en ruimte geeft voor nieuwe plannen, wensen en dromen zodat we oprecht kunnen zeggen:  ‘is it 2021 yet?

Een mooi jaar gewenst!